Ο Μ. Αλέξανδρος στα Ιεροσόλυμα

Τα θεμέλια για την εξάπλωση του Χριστιανισμού

Είναι σε όλους γνωστό ότι η Ιστορία δεν μοιράζει τίτλους χωρίς περιεχόμενο. Τον τίτλο «Μεγάλος» τον απονέμει σε λίγους οι οποίοι αφήνουν ανεξίτηλο το στίγμα του...

περάσματος από την γη. Σε ανθρώπους που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας ή την οδήγησαν σε νέους δρόμους.

Ένας από τους λίγους εκλεκτούς «Μεγάλους» της Ιστορίας είναι και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Έλληνας, παιδί της Ελληνικότατης Μακεδονίας. Γιός του Φιλίππου και της Ολυμπιάδας,  έζησε μόνο τριάντα τρία χρόνια από το  356 π.Χ (Αρχαία Πέλλα 23 Ιουλίου),έως 323  π.Χ. ( Βαβυλώνα, 10 Ιουνίου).

Το παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθούμε με την βιογραφία και την τεράστια προσφορά του εκπολιτιστή στρατηλάτη στον παγκόσμιο πολιτισμό και στην Ελλάδα. Θα αναφερθούμε για τη συμπεριφορά του μεγάλου Έλληνα όταν έφθασε στην Ιερουσαλήμ πριν από εικοσιδύο περίπου αιώνες.

Ο ιστορικός της εποχής Φλάβιος Ιώσηπος μας μας πληροφορεί: Ο Μέγας Αλέξανδρος ενώ πολιορκούσε την Τύρο στέλνει ανθρώπους του στα Ιεροσόλυμα για να ζητήσουν βοήθεια.

Οι Αρχιερείς των Εβραίων τους απαντούν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν με στρατιωτική δύναμη γιατί έχουν όρκους με τους Πέρσες και αυτούς τους όρκους δεν θέλουν να παραβούν. Αυτή συμφωνία που έγινε στα χρόνια του Κύρου τους έδινε το δικαίωμα να ανοικοδομήσουν τον ναό του Σολομώντος.

Τότε, οι εχθροί των Εβραίων οι Σαμαρείτες βρίσκουν ευκαιρία και συκοφαντούν τους Εβραίους στον στρατηλάτη. Έτσι τον ωθούν να τιμωρήσει τους Εβραίους, να καταστρέψει τον ναό και να δώσει σε αυτούς την άδεια να κτίσουν ναό στο όρος Γαριζείν.

Ο Αλέξανδρος, πράγματι, αποφασίζει να τιμωρήσει τους Εβραίους. Πληροφορείται ο Αρχιερέας το γεγονός και ζητά από τον Θεό πληροφορίες. Μετά τοις θυσίες λαού και ιερέων πληροφορείται να μη φοβάται,  να υποδεκτεί λαμπρά τους Μακεδόνες και να ανοίξει τον Ναό.

 Πλησιάζοντας την πόλη των Ιεροσολύμων βλέπει να έρχονται να τον υποδεκτούν με τιμές και μεγάλη λαμπρότητα ο Αρχιερέας των Ιουδαίων και οι Ιερείς των Ιεροσολύμων. Τότε βλέπουν ένα απρόσμενο γεγονός. Ο στρατηλάτης Αλέξανδρος κατεβαίνει από το άλογό του και προσκυνά τον Αρχιερέα. Παγωμάρα επικρατεί και απορία διακατέχει τους πάντες. Ο Παρμενίων μόνο τολμά και του λέγει: «Αλέξανδρε, εσύ που προσκυνείσαι υπό πάντων, προσκυνάς τον Αρχιερέα των Ιουδαίων;;».

Η απάντηση του Αλεξάνδρου: “Δεν προσκυνώ αυτόν, αλλά τον Θεό του, που του έδωσε την Αρχιερωσύνη! Διότι αυτόν είδα με το σχήμα του, στον ύπνο μου, όταν βρισκόμουν στο Δίον της Μακεδονίας και σκεπτόμουν με τον εαυτό μου πώς θα μπορέσω να νικήσω και να εδραιωθώ στην Ασία, παραγγέλοντάς μου να μη προβληματίζομαι, αλλά με θάρρος να προχωρήσω, διότι αυτός θα ηγείται της στρατιάς μου και θα μου παραδώσει την εξουσία των Περσών”!

Ακολουθεί, μπροστά στα έκθαμβα μάτια όλων, ο Αρχιερέας Ίαδδος. Οδηγεί τον Αλέξανδρο μέσα στον ναό, κάτι που απαγορεύεται για ένα εθνικό. Δεν είναι άσχετο να αναφέρω ότι το Πάσχα του 1919 επισκέπτες άκουσαν τον Άγιο  Παΐσιο να λέγει ότι «Ο Αλέξανδρος πίστευε στον «Θεό του Ουρανού̎». Γεγονός είναι ότι ο Μ. Αλέξανδρος πρόσφερε θυσία στον αληθινό Θεό, τον βασιλέα των Βασιλέων. Αυτόν που αργότερα οι Ιουδαίοι και θα αρνηθούν και θα σταυρώσουν.

Εκείνη τη στιγμή πραγματοποιείται η μεγάλη συνάντηση, η μεγάλη γέφυρα που θα δημιουργούσε τα θεμέλια και την υποδομή για την εξάπλωση του Χριστιανισμού σε όλο εκείνο τον τόπο της Ελληνικής Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Εκεί μέσα στον ναό ο Αρχιερέας λύνει το μυστήριο της λαμπρής υποδοχής και της εισόδου του Μ. Αλεξάνδρου στον Ναό. Δείχνει και διαβάζει μια προφητεία του Δανιήλ που έλεγε ότι θα έλθει κάποιος βασιλιάς των Ελλήνων που θα συντρίψει τον βασιλιά των Περσών: “ «και ιδού τράγος αιγών ήρχετο από λιβός επί πρόσωπον πάσης της γης και ουκ ην απτόμενος της γης, και τω τράγω κέρας θεωρητόν αναμέσον των οφθαλμών αυτού. και ήλθεν έως του κριού του τα κέρατα έχοντος, ου είδον, εστώτος ενώπιον του Ουβὰλ και έδραμε προς αυτὸν εν ορμή της ισχύος αυτού και είδον αυτόν φθάνοντα έως του κριού, και εξηγριάνθη προς αυτόν και έπαισε τον κριόν και συνέτριψεν αμφότερα τα κέρατα αυτού, και ουκ ην ισχύς τω κριώ του στήναι ενώπιον αυτού. και έρριψεν αυτόν επί τη γην και συνεπάτησεν αυτόν, και ουκ ην ο εξαιρούμενος τον κριόν εκ χειρός αυτού. και ο τράγος των αιγών εμεγαλύνθη έως σφόδρα, και εν τω ισχύσαι αυτόν συνετρίβη το κέρας αυτού το μέγα.Και εγένετο εν τω ιδείν με, εγώ Δανιήλ, την όρασιν και εζήτουν σύνεσιν, και ιδού έστη ενώπιον εμού ως όρασις ανδρός. και ήκουσα φωνήν ανδρός αναμέσον του Ουβάλ, και εκάλεσε και είπε.Γαβριήλ, συνέτισον εκείνον την όρασιν και είπεν ο κριός, ον είδες, ο έχων τα κέρατα βασιλεύς Μήδων και Περσών. ο τράγος των αιγών βασιλεύς Ελλήνων… (Δανιήλ Η’’, 5 ,6, 7-8, 15, 19, 20).

Την προφητεία αυτή γνώριζαν οι Ιουδαίοι και για τον λόγο αυτό υποδέχθηκαν λαμπρά και έβαλαν τον στρατηλάτη στον Ναό. Ο  Αλέξανδρος από το όραμα αλλά και την προφητεία απέκτησε σιγουριά απόλυτη, ευχαριστήθηκε και με απίστευτο θάρρος και ορμή προχώρησε την εκστρατεία εναντίον των Περσών τους οποίους συνέτριψε.

Πριν αναχωρήσει από τα Ιεροσόλυμα ο εκπολιτιστής Αλέξανδρος ζήτησε να στηθεί άγαλμά του στον Ναό για να λάβει την απάντηση ότι αυτό δεν επιτρέπεται από την θρησκεία τους. Όμως, ο Αρχιερέας πρότεινε κάθε παιδί αρσενικό που θα γεννηθεί εκείνον τον χρόνο θα έπαιρνε το όνομα «Αλέξανδρος».

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Άγιος Αλέξανδρος ο εν Πύδνη

                Οι Άγιοι του Θεού ήταν άνθρωποι, όπως και εμείς. Όμως, διαφέρουμε στο ότι εκείνοι απαρνήθηκαν τον κόσμο δηλαδή το κοσμικό φρόνημα.  Αρνήθηκαν υλικά αγαθά, κοσμικές δόξες και τιμές. Αγωνίστηκαν και με θάρρος ομολόγησαν τον Χριστό.  Όπου χρειάστηκε επεσφράγισαν την ομολογία τους με το μαρτύριο.           

            Ο Άγιος Αλέξανδρος ο εν Πύδνη είναι ένας από  αυτούς. Η Πύδνα είναι το παλαιό όνομα του σημερινού Κίτρους της Πιερίας.

            Ο Άγιος κληρονόμησε από τους ευσεβείς προγόνους του την ευσέβεια και την αγάπη προς τον Χριστό. Η παράδοση λέγει ότι ήταν συγγενής του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου. Στην δύσκολη εκείνη εποχή, για τους χριστιανούς, δίδασκε την αληθινή θρησκεία και την αποφυγή των θυσιών στα είδωλα. Η διδασκαλία του συνδυαζότανε από σημεία θαυμαστά και για τούτο τον λόγο πολλοί ειδωλολάτρες εγκατέλειπαν τα είδωλα και προσέρχονταν στον χριστιανισμό.

            Η δράση αυτή του Αγίου ανησύχησε τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι πήγαν στον Μαξιμιανό και τον πληροφόρησαν: «Γνώριζε βασιλιά ότι στην Πύδνα, τη χώρα, είναι αυθέντης ένας Χριστιανός ονομαζόμενος Αλέξανδρος, συγγενής του Δημητρίου, ο οποίος διδάσκει τους ανθρώπους να μην προσκυνούν τα είδωλα, αλλά να πιστεύουν τον εσταυρωμένο Χριστό,. Κάνει παράδοξα θαύματα με το Όνομα του Χριστού και κινδυνεύει να γυρίσει όλους τους ανθρώπους στην πίστη του Χριστού».

            Οι πληροφορίες αυτές τάραξαν τον Μαξιμιανό και διέταξε ένα χιλίαρχο να φέρει μπροστά του τον Αλέξανδρο. Ο αυτοκράτωρ απευθύνθηκε στον Αλέξανδρο

στην αρχή με τρόπο γλυκό για να τον καλοπιάσει και στο τέλος τον απείλησε. Του είπε: «Ακούω πως είσαι αυθέντης και δούκας και σε βλέπω κόσμιο και εύτακτο, και νομίζω νουνεχής και φρόνιμος άνθρωπος. Θα έπρεπε, Αλέξανδρε, εσύ που είσαι τέτοιος, να βλέπεις εμάς τους βασιλείς και να μας μιμείσαι, όπως πιστεύουμε εμείς έτσι να πιστεύεις και εσύ και όχι να κηρύττεις εσύ άλλο Θεό νεότερο. Και δε φτάνει που πιστεύεις εσύ άλλο Θεό, αλλά διδάσκεις και το λαό να μη πιστεύουν τους αθάνατους Θεούς, αλλά το δικό σου Θεό. Λοιπόν, αν θέλεις τη σωτηρία σου, το καλό σου και την τιμή σου να έχεις, έλα τώρα να προσκυνήσεις μαζί με εμένα τους αθάνατους Θεούς και να κάνεις θυσία σ’ αυτούς. Αντίθετα, αν παρακούσεις και δεν κάνεις ό,τι εγώ σε συμβούλεψα, γνώριζε ότι πρόκειται να σε τιμωρήσω πολύ κι έπειτα να σου δώσω πικρό και επώδυνο θάνατο».

 Φυσικά, ο Αλέξανδρος δεν φοβήθηκε και με θάρρος του απαντά: «Κράτιστε βασιλιά, γνώριζε καλά ότι εγώ από τους προγόνους και τους γονείς μου διδάχτηκα την αληθινή πίστη του Κυρίου μου Ιησού Χριστού και είμαι Χριστιανός, στρατιώτης και δούλος του Σωτήρος μου Ιησού Χριστού. Και όπως με βλέπεις βέβαια είμαι νουνεχής και φρόνιμος και σαν λογικός άνθρωπος δεν προτιμώ το σκοτάδι από το φως, αλλά έχω το μυαλό μου και γνωρίζω ότι ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Τριαδικός, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.. Τα δε είδωλα που θεοποιείτε εσείς και προσκυνείτε, αυτά είναι άψυχα, νεκρά, άλαλα και αναίσθητα. Μου λες ότι με μαγείες και με γοητείες εξαπατώ τους ανθρώπους. Εγώ δε γνωρίζω να κάνω μαγείες, αλλά επικαλούμαι το σωτήριο Όνομα του Χριστού μου και αυτό το Όνομα πραγματοποιεί τις θαυματουργίες. Και λοιπόν, εγώ, ως λογικός άνθρωπος που είμαι, βλέποντας τους ανθρώπους σαν τυφλούς και ανόητους να προσκυνούν τα μιαρά και ακάθαρτα είδωλα, τους διδάσκω, τους συμβουλεύω και τους παρακαλώ να γνωρίσουν και να στοχαστούν το σωστό να επιστρέψουν από την πλάνη αυτή που έχουν στα ακάθαρτα είδωλα και να πιστεύουν στην αληθινή πίστη του αληθινού Θεού, του Κυρίου μου Ιησού Χριστού. Όμοια παρακινώ, συμβουλεύω και ολόψυχα παρακαλώ και τη βασιλεία σου, κράτιστε βασιλιά, να συλλογισθείς και να γνωρίσεις ότι αυτά τα είδωλα, όπου αφρόνως θεοποιείτε και προσκυνείτε εσείς, είναι ξύλα άψυχα, νεκρά και αναίσθητα και, ως λογικός που είσαι, σκέψου καλά και μη γίνεσαι αίτιος της απώλειας τόσου αναρίθμητου λαού». Αυτά και πολλά άλλα είπε ο Άγιος που έκαναν τον αυτοκράτορα να θαυμάσει την αφοβία του. Διέταξε να κλειστεί σε φυλακή και για τρεις ημέρες να του στερήσουν νερό και τροφή.

            Την τέταρτη ημέρα ο Άγιος με μεγαλύτερο θάρρος επαναλαμβάνει τα ίδια και παρόμοια λόγια στον αυτοκράτορα. Θαυμάζουν όλοι την γενναιότητα του Αγίου αλλά, παρά ταύτα,  βασανίζεται και κλίνεται πάλι φυλακή.

            Μετά από πέντε ημέρες οδηγείται πάλι στον αυτοκράτορα όπου και πάλι ομολογεί την ακλόνητη και αμετακίνητη πίστη του στον Χριστό. Σε απάντηση των παροτρύνσεων των ειδωλολατρών να θυσιάσει στα είδωλα ανατρέπει την τράπεζα των σπονδών. Δεν υπάρχει άλλη λύση για τον αυτοκράτορα: διατάζει τον αποκεφαλισμό του Αγίου.

             Ο Άγιος έπλυνε τα χέρια του, και προσευχήθηκε στον Θεό για να τον ευχαριστήσει για την τιμή με την οποία τον αξιώνει. Ο δήμιος μένει εμβρόντητος από οπτασία που βλέπει αλλά εκτελεί την διαταγή. Ο αυτοκράτορας, μετά τον αποκεφαλισμό, βλέπει τέσσερεις αγγέλους να παραλαμβάνουν την ψυχή του Αγίου και παραδίδει το ιερό σώμα του Αγίου στους Χριστιανούς, οι οποίοι το ενταφίασαν με τις πρέπουσες τιμές. Ο Θεός αντάμειψε τον Άγιο με τη δωρεά της θαυματουργίας.       

            Η μνήμη του Αγίου Αλεξάνδρου εορτάζεται στις 14 Μαρτίου, ημέρα του μαρτυρίου του, αλλά μετατίθεται λόγω της Μ. Τεσσαρακοστής. Στην Πιερία, όπου ανήκει η Πύδνα, η μνήμη του εορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή των Νηστειών.

Απολυτίκιον.

Θείου Πνεύματος, την πανοπλίαν, διά πίστεως, ενδεδυμένος, εν αθλήσει διαπρέπεις Αλέξανδρε∙ και εν τη Πύδνη τελέσας τον δρόμον σου, μαρτυρικής ηξιώθης λαμπρότητος. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός