ΓΡΑΜΜΟΣ - Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΟΥΜΕ

Γράφει ο Τάσος Σεβαστιάδης

Είναι αλήθεια ότι, μέσα από τις περιηγήσεις μου στον πλανήτη, τα μάτια μου είδαν πολλές ομορφιές και κάλλος πάνω στη γη. Έχω δει χιλιάδες τοπία, που πολλά από αυτά, μετά την κατάλληλη αξιοποίηση από το...

ανθρώπινο χέρι, μετατρέπονταν σε πλούτο παραγωγικότητας και ομορφιάς. Αυτό γίνεται είτε στη στεριά είτε στη θάλασσα.

​Έκανα πολλά ταξίδια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, της Αφρικής και βέβαια της δικής μας γηραιάς Ευρώπης. Είδα φαινόμενα που, αν δεν είχα κάνει αυτά τα ταξίδια, δεν θα μπορούσα ούτε κατ' ελάχιστο να φανταστώ ότι υπάρχουν.

​Επειδή η συντομία είναι το γνώρισμα της λογοτεχνικής μου γραφής, δεν θα εισέλθω σε λεπτομέρειες. Μπορώ όμως να διαβεβαιώσω με τον λόγο της τιμής μου ότι η χώρα μας δεν υστερεί σε μοναδικότητα τέτοιων σπάνιων φαινομένων. Απλώς ο κόσμος, ο πολύς κόσμος —που δυστυχώς είναι και ο φτωχότερος— δεν γνωρίζει ή δεν έχει δει αυτές τις ομορφιές.

​ ​Εγώ ζω κοντά (σε απόσταση 1,5 ώρας) από τα βουνά του Γράμμου και του Σμόλικα. Η φυσική ομορφιά και το ανάγλυφο των βουνών είναι τέτοια, που αν έβαζες τον ζωγράφο του «Θεού» που φιλοτέχνησε τον παράδεισο, θα δυσκολευόταν πολύ να φτιάξει τον δικό του παράδεισο σαν αυτόν που υπάρχει ήδη στις παραπάνω περιοχές στις οποίες αναφέρθηκα.

​Ο Όμηρος, όταν μίλησε για την Ωραία Ελένη, δεν προσδιόρισε την ομορφιά της, για τον λόγο ότι ήθελε να αφήσει τον κάθε άνθρωπο να «βλέπει» την Ελένη με τα χαρακτηριστικά που ο καθένας τη φανταζόταν. Έτσι, δεν θέλω και εγώ να στερήσω από τους ανθρώπους τη δυνατότητα να φανταστούν τον παράδεισο του Γράμμου πέρα από τη δική τους φαντασία.

​Έναν παράδεισο που μόνο οι κάτοικοι της περιοχής μπορούν να γνωρίζουν, όπως ο Κώστας Ζιάκος ή η Λαμπρινή Ζούνη και πολλοί άλλοι, που βλέπουν όλες τις χαραυγές και τις νύχτες του ανάγλυφου με τα κράκουρα και τα ελατόπευκα του Γράμμου. Ένα βουνό που απαρτίζεται σε ένα μεγάλο εύρος από εκατοντάδες βουνοκορφές, όπως είναι ο Κλέφτης, ο Πύργος, το Κάμενικ, το Γκόλιο —όπου στα 1919 μέτρα του τραυματίστηκε ο ήρωας της εργατικής τάξης, Ν. Μπελογιάννης— η Γύφτισσα, τα Πατώματα, οι Αρρένες, ο ποταμός Σαραντάπορος που ξεχωρίζει τον Γράμμο από τον Σμόλικα, καθώς και το Μικρό και Μεγάλο Πάπιγκο.

​Μόνο οι ακρίτες, που ενδεικτικά ανέφερα, ξέρουν τι είναι Παράδεισος. Μάλλον, ο δικός τους παράδεισος. Ένας παράδεισος που δεν ξέρεις πότε σε κάνει να μελαγχολείς και πότε να πετάς από τη χαρά σου.

​Ένα άλλο τμήμα του λαού μας που νιώθει τον παράδεισο αυτόν, είναι αυτοί που κατά την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ έδωσαν αγάπη, πόνο και αίμα για να υπερασπιστούν τα άγια χώματα του Γράμμου, και που με διάφορες εκδηλώσεις των απογόνων τους κρατούν στην επικαιρότητα την ψυχή και την ιστορία του βουνού.

​​Έτσι βρέθηκα και εγώ κάποιες μέρες, για θεραπευτικούς σκοπούς, στον Προφήτη Ηλία στα Ατμόλουτρα του Αμάραντου. Ένα θαύμα —όχι αυτά τα ψεύτικα θαύματα που επικαλούνται διάφοροι θεωρητικοί μεταφυσικών ψευδοαπόψεων. Ένα πραγματικό θαύμα της φύσης, που γεννιέται μέσα από τα έγκατα της γης. Βγαίνει μέσα από τη γη ένας ατμός με τη μέγιστη ισονομία φυσικοχημικών ενώσεων, με τέτοια ακρίβεια, που —όπως λένε συνετοί επιστήμονες αλλά και ο κόσμος που ζει τα ατμόλουτρα και δέχεται την ευεργεσία τους— πρόκειται πράγματι για ένα θαύμα της φύσης.

​Για να φτάσεις στα 1500 μέτρα υψόμετρο όμως, εκεί που είναι τα Ατμόλουτρα, δεινοπαθείς. Τίς πταίει; Μάλλον, για εκατομμυριοστή φορά, η ανευθυνότητα της πολιτείας (Κεντρικής, Περιφερειακής και Τοπικής), που αδιαφορεί να λύσει προβλήματα που έπρεπε να είναι λυμένα εδώ και δεκαετίες. Και τα οποία, δυστυχώς, πέφτουν στις πλάτες μερικών που από αγάπη για τον τόπο τους ξεσκίζονται! Και οι τοπάρχες; Αυτοί κοιτάνε να λύσουν τα όποια προβλήματα έχει ο στενός περίγυρός τους. Δεν φταίνε όμως μόνο αυτοί. Φταίει και ο κόσμος που δεν κάνει δική του υπόθεση την υπόθεση των Ατμόλουτρων Αμάραντου.

​Όμως, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι κάτι κινείται και οι υπεύθυνοι θα έχουν να κάνουν με τον φτωχό, αλλά οργανωμένο λαό. Μόνο έτσι θα γίνουν κανονικοί δρόμοι για τον Αμάραντο, αντικαθιστώντας τους σημερινούς μουλαρόδρομους που υπάρχουν…