Ατμόσφαιρα αποπνικτική… σκοτάδι… πόνος… κατάθλιψη… ένα δωμάτιο, στο οποίο δεν μπαίνει σχεδόν κανείς… δεν θέλει να βλέπει και να ακούει κανένα… στη μάνα της έχει να μιλήσει από τότε… Δεν κατάλαβα ακόμα πώς μπόρεσα να την πείσω να μου μιλήσει… φιγούρα τραγική… κοκαλιασμένη και αποστεωμένη… δεν ξέρω πόσο θα αντέξει ακόμα… «Κάθε μέρα παρακαλώ να πεθάνω…» είναι τα πρώτα της λόγια… « θα στα πω χωρίς ερωτήσεις… γράψε τα και μετά φύγε…». Την ακούω σοκαρισμένος… δεν μιλάω… απλά πατάω «play» στο μαγνητοφωνάκι… και το κουβάρι της ιστορίας της Νεφέλης αρχίζει να ξετυλίγεται …
Με λένε Νεφέλη …
Με λένε Νεφέλη …




